กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 เค้าลาง
ในรถของจางเสี่ยวอิงก็ปูที่นอนยางพาราไว้ผืนหนึ่ง เธอยังเอาหมอนลงมาด้วย เพราะในรถไม่มีของจุกจิกอื่นนอกจากเครื่องนอน อีกทั้งเธอกับเฉินหลิงซิ่วก็ไม่ได้อ้วน เมื่อพาเด็กสองคนขึ้นมานั่งในรถจึงไม่ถึงกับเบียดกันนัก ขยับเบียดกันอีกหน่อยก็ยังพอนอนได้ด้วยซ้ำ
ตอนเฉินหลิงซิ่วเข้ามาในรถ เธอประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่เข้าใจว่าทำไมพื้นรถถึงนุ่มขนาดนั้น แต่ที่นอนยางพาราถูกหุ้มด้วยผ้าป่านสีเทาเข้ม จึงมองไม่ออกว่าข้างในมีอะไร
ก่อนขึ้นรถ พวกเขาถอดรองเท้าใส่ถุงผ้าที่แขวนไว้กับคันบังคับ พื้นที่ในรถจึงกลายเป็นที่ที่เอนนอนตามสบายได้