กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 ที่พึ่ง
พระชายารู้สึกอาลัยอาวรณ์ แต่ก็รู้ว่าจางเสี่ยวอิงจำเป็นต้องไป จึงเรียกจางเสี่ยวอิงกลับมาแล้วปลอบนางว่า
“เจ้าไปอย่างสบายใจเถิด ตอนนี้ร่างกายข้าฟื้นตัวดีมากแล้ว ทางท่านพี่ของเจ้าก็ส่งคนมาแจ้งว่าเขาสบายดี ต้ากานเองก็ปฏิบัติต่อข้าอย่างให้เกียรติ”
ประโยคหลังมีประโยคแรกเป็นหลักประกัน จางเสี่ยวอิงจึงพยักหน้า ขอเพียงมู่ตัวเอ่อร์ครองตำแหน่งข่านได้มั่นคง ทางเมืองเย่เฉิงก็จะดูแลพระชายาเป็นอย่างดี ต่อให้มู่ตัวเอ่อร์ยังตั้งหลักไม่ได้ในช่วงนี้ พวกเขาก็จะดูแลพระชายากับลูก ๆ อย่างดีอยู่ดี
อย่างไรเสีย ต่อให้เผ่าของพวกนางตกต่ำไปชั่วคราว ก็ยังเป็นกำลังสำคัญบนทุ่งหญ้าที่มองข้ามไม่ได้ เพียงช่วยสนับสนุนสักหน่อยก็กลับมาผงาดได้อีกครั้ง