กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92
น้องชายทั้งสองมีสีหน้าหวาดกลัว พวกเขายังเด็กแต่ผ่านเหตุการณ์ถูกไล่ฆ่ามา เห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาล้มตายต่อหน้าไปทีละคน ความหวาดกลัวในใจจึงไม่เคยจางหายไปทั้งหมด
มู่ตัวเอ่อร์ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องกลัว” จากนั้นวางอาหารในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินออกไปรับหน้าที่ประตู
จางเสี่ยวอิงรู้สึกไม่วางใจ จึงพูดกับพระชายาว่า “อามู่ ข้าไปดูหน่อย”
พระชายาพยักหน้า “ไปดูเถอะ คงไม่มีอะไรหรอก”
นางกับลูก ๆ พักอยู่ที่นี่มานานแล้ว ต้ากานก็ปฏิบัติต่อพวกนางอย่างมีไมตรี นางจึงไม่กังวลอะไร
หากจะฆ่าก็คงฆ่าไปนานแล้ว กลัวไปก็ไม่มีประโยชน์