กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75
เว่ยจิ้งแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห หรือชีวิตของนางมีค่าแค่เงิน 10 ตำลึงหรือไร?
“ไม่ต้อง น้ำหนองฝีที่เจ้ามีอยู่แค่นี้ปลูกให้คนได้ไม่กี่คน” เขาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พลางถกแขนเสื้อขึ้นไปถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นแขนแข็งแรงเรียวยาว
จางเสี่ยวอิงอดเงยหน้ามองใบหน้าของเว่ยจิ้งไม่ได้ ผิวบนแขนของเขาขาวกว่าผิวหน้าหลายเฉด กล้ามเนื้อกระชับแข็งแรง แต่ไม่ได้ล่ำเป็นมัดแบบนักเพาะกาย เมื่อปลายนิ้วแตะลงไปก็รู้สึกราวกับแตะพลาสติกชิ้นหนึ่ง
ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อวานเขาหนีบนางไว้เหมือนหนีบตุ๊กตาผ้า