กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 จิ่นหลาน
นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย ขอเพียงเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพกายและใจของพระชายา จะมีแม่บุญธรรมเพิ่มอีกคนแล้วอย่างไรเล่า?
ครอบครัวของพวกเขาจำต้องลี้ภัยมายังดินแดนฮั่น ไม่รู้ว่าเมื่อไรจึงจะได้กลับทุ่งหญ้าใหญ่ บางทีอาจไม่มีวันได้กลับไปอีกแล้วก็เป็นได้
เวลานี้จางเสี่ยวอิงยังไม่รู้ผลของสงครามครั้งนี้ รู้เพียงว่าต้ากานเป็นฝ่ายชนะ จากนั้นทหารเถื่อนเป่ยหูก็ถอยกลับไปยังทุ่งหญ้า
นางพยักหน้า “ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่ง”
พระชายาดีใจจนมีน้ำตาไหลออกมา “เด็กดี มาให้แม่กอดหน่อย”
จางเสี่ยวอิงขยับตัวเข้าไปหาอย่างแผ่วเบา พระชายาโอบนางไว้แล้วตบหลังเบา ๆ ก่อนจะกวักมือเรียกมู่ตัวเอ่อร์ “เข้ามาสิ”