กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 ฉลองชัย
ในเมื่อดูเหมือนล่อจะฟังภาษาคนรู้เรื่อง ย่อมพูดถึงความบกพร่องทางร่างกายของมันต่อหน้ามันไม่ได้ โชคดีที่ถึงเมืองเย่แล้ว จางเสี่ยวอิงจึงไม่คิดจะหาแฟนให้เสี่ยวจงอีก
พอเข้าตัวเมือง ผู้คนก็เริ่มหนาแน่นขึ้น เธอเปลี่ยนไปกำชับเสี่ยวจงว่า “ระวังหน่อย อย่าไปชนคนเดินถนนเชียว ฉันไม่มีเงินชดใช้ให้เขาหรอก ถึงตอนนั้นคงต้องขายเจ้าเอาเงิน”
เสี่ยวจงคงโกรธแล้ว มันหยุดนิ่งไม่ยอมเดินต่อ
“ไม่ขาย ๆ ขายเจ้าแล้วฉันก็ไม่ยอมขายตัวเองหรอก” จางเสี่ยวอิงรีบพูด
เสี่ยวจงยังไม่ยอมเดิน มันกระทืบเท้าแล้วร้องขึ้นสองครั้ง
“พอแล้ว ไม่มีใครขายทั้งนั้น” จางเสี่ยวฮุยทนดูต่อไม่ไหวจึงพูดขึ้น “รีบเดินเถอะ ฉันจะไปไม่ทันแล้ว”