เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 ม้าชั้นเลิศ
ย่านนี้เป็นที่อยู่อาศัยของสามัญชนทั่วไปในเมืองหย่งอัน อาจารย์หม่าอาศัยอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีแล้ว แม้จะเช่าบ้านอยู่ แต่เพราะไม่เคยค้างค่าเช่า จึงเป็นผู้เช่าชั้นดีและอยู่ร่วมกับเจ้าของบ้านอย่างสงบสุขมาโดยตลอด
แต่สามครั้งติดกันแล้วที่เขามาแล้วไม่พบคน หรือว่าอาจารย์หม้าย้ายออกไปแล้วจริง ๆ?
จางเสี่ยวฮุยเคาะประตูบ้านข้าง ๆ คนที่มาเปิดประตูเป็นหญิงวัยสี่สิบกว่า ซึ่งจางเสี่ยวฮุยรู้จักเช่นกัน
“ป้าหวู่” เขาทักทาย นางอายุมากกว่าพ่อแม่ของเขา เขาจึงเรียกนางว่าป้ามาโดยตลอด
“พ่อหนุ่มฮุย” ป้าหวู่เห็นเขาก็ดีใจ “อาจารย์ของเจ้าย้ายไปแล้วก็ไม่เห็นแวะมาอีกเลย โตสูงขนาดนี้แล้ว ป้าแทบจำไม่ได้แน่ะ อาต้าหูอยู่บ้าน เข้ามาดื่มชาสักถ้วยสิ”
อาต้าหูเป็นลูกชายคนเล็กของป้าหวู่ เมื่อสองปีก่อนเขามีลูกถึงสองคนแล้ว จางเสี่ยวฮุยจึงไม่ได้สนิทกับเขานัก
“ไม่เป็นไรครับ ผมมาหาอาจารย์หม่า เขายังอยู่ข้าง ๆ ไหมครับ?”
“อุ๊ย เขาย้ายไปตั้งสามเดือนแล้ว รอเดี๋ยวนะ อาต้าหูรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน อาต้าหู ออกมาหน่อย มีคนมาหาอาจารย์หม่า”
ชายหนุ่มท่าทางคล่องแคล่วคนหนึ่งเดินออกมาจากในบ้าน จางเสี่ยวฮุยทักเขา “พี่ต้าหู”