เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 ราชวงศ์
เมื่อสิบห้าวันก่อน ยามราตรีล่วงมานานแล้ว ณ ตำหนักบรรทมแห่งหนึ่งในตำหนักบูรพาของต้ากาน
สตรีวัยยี่สิบสองหรือยี่สิบสามปีผู้มีรูปโฉมงดงามลุกขึ้นจากเตียงแล้วแหวกม่านออก ชิงหลัว นางกำนัลที่เข้าเวรกลางคืน รีบก้าวเข้ามา
“พระชายารัชทายาท ทรงต้องการสิ่งใดเพคะ”
พระชายารัชทายาทเสิ่นอี้หานแห่งต้ากานขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วถามเซียวจิ่งอวี้ ผู้เป็นรัชทายาทว่า “ยามใดแล้ว”
“ยามจื่อผ่านไปครึ่งยามแล้วเพคะ” ชิงหลัวตอบ
เสิ่นอี้หานนิ่งเงียบ
ปกติขอเพียงเซียวจิ่งอวี้อยู่ในเมืองหลวง เขาก็จะเข้านอนพร้อมนางก่อนยามไฮ่ผ่านไปครึ่งยาม ยิ่งตอนนี้นางตั้งครรภ์อีกครั้ง เซียวจิ่งอวี้ก็ยิ่งคอยเอาใจใส่นางทุกเรื่อง
แต่ช่วงนี้เซียวจิ่งอวี้มักกลับมาที่ตำหนักบรรทมของนางตอนยามจื่อ บางคืนถึงกับไม่กลับมาทั้งคืน
นางไม่ได้กังวลว่าเซียวจิ่งอวี้จะไม่รักและทะนุถนอมนางอีก ตรงกันข้าม นางอยากให้เขารักและทะนุถนอมนางน้อยลงเสียด้วยซ้ำ