เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 เปลี่ยนสภาพ
จางเสี่ยวอิงร้อนใจเล็กน้อย รีบเตือนว่า “คุณลองดูก่อนว่ามีตรงไหนไม่สบายอีกหรือเปล่า”
เธอไม่รู้ว่าพ่อคนนี้ยังเป็นพ่อคนเดิมหรือไม่ และยังมีความรู้ทางการแพทย์อยู่หรือเปล่า
จางเต๋อหยวนยิ้มบาง ๆ มองเธอ “พ่อรู้ มีแค่ตรงที่หัวกระแทกที่เจ็บนิดหน่อย แขนขาส่วนอื่นไม่ได้รับบาดเจ็บ”
เขาจงใจใช้คำที่ใกล้เคียงกับศัพท์กายวิภาคเพื่อให้ลูกสาวสบายใจ
เขารู้สึกว่าตัวเองกับลูกทั้งสามคนต่างก็เหมือนเดิม แต่ก็ไม่เหมือนเดิมเสียทีเดียว ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะอธิบายกันให้ละเอียด
คนกลุ่มหนึ่งเดินไปยังถนนดินที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร จางเสี่ยวฮุยพยุงพ่อ แล้วลองเรียกเสียงหนึ่งว่า “พ่อ?”
ผู้ชายคนนี้อายุแก่กว่าเขาไม่มากนัก ในใจเขาจึงยังไม่แน่ใจอยู่ดี
จางเต๋อหยวนขานรับ “อืม” เว้นไปครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “เดี๋ยวค่อยคุยกันให้ละเอียดบนรถ”
ยังเดินไปไม่ถึงครึ่งทาง จางเต๋อจิ้นก็วิ่งมาหาจางเต๋อหยวน “พี่ ล่อดื้อไม่คุ้นกับคนอื่น ยังไงก็ไม่ยอมขยับเลย”