0365

⬢⬢⬢

ตอนที่ 365 【ม่านฟ้า】ข้าก็อดใจหาย อยากจะร้องไห้ขึ้นมาซะงั้น (รวมสองตอน)

หลังจากที่เด็กทั้งสามคนช่วยพยุงเสี่ยวหลงหลงขึ้นมาได้ในที่สุด หงส์น้อยก็เอาถ้วยเปลือกไข่ที่หล่นจากหัวเสี่ยวหลงหลงยัดใส่ปากเสี่ยวหลงหลงอย่างดุๆ พลางพูดอย่างดุๆ ว่า “เพิ่งฟักออกมาก็วิ่งพล่าน! ไม่กินเปลือกไข่จะเอาแรงที่ไหน? รีบกิน!”

ส่วนกิเลนน้อยผู้สุขุมก็เหมือนพี่ชายใหญ่ที่อ่อนโยน ไม่ดุเหมือนหงส์น้อย พูดอย่างใจเย็นว่า “น้องหงส์พูดถูก เจ้าต้องกินเปลือกก่อนถึงจะมีแรง”

ไป๋เจ๋อน้อยกลืนน้ำลาย พยายามเบือนสายตาออกจากเปลือกไข่ พลางน้ำลายไหล พูดว่า “อือต๊ะอือต๊ะ รีบกินสิ อร่อยต๊ะ!”

“อ้อ” เสี่ยวหลงหลงได้แต่ใช้สองกรงเล็บประคองเปลือกไข่ กัดกินทีละคำๆ

ระหว่างกิน ดวงตากลมดำขลับมองข้าบ้าง มองราชามังกรบ้าง เปี่ยมด้วยความยินดี

บนท้องฟ้า ราชามังกรเหมือนเพิ่งได้สติกลับมาจากความตกตะลึงในที่สุด

เขามองเสี่ยวหลงหลงอย่างไม่เชื่อสายตา ในดวงตามังกรเต็มไปด้วยความตกตะลึงและงุนงง จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างรุนแรง “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! นี่ไม่ใช่ลูกของข้าเด็ดขาด! ไม่มีทางเป็น!”

พอได้ยินดังนั้น เสี่ยวหลงหลงที่ยังแทะเปลือกไข่อยู่ก็ชะงักไปทันที มันเบิกตากว้างมองราชามังกร ราวกับได้ยินสิ่งที่ทำให้มันสิ้นหวังในชีวิต