0312

⬢⬢⬢

ตอนที่ 312 ตอนนี้เพิ่มความยาวขึ้นสองพันคำ

แสงสีเขียวนั้นเกือบจะปกคลุมท้องฟ้าทั้งผืน

แสงนั้นไหลเวียน ราวกับมีชีวิต ในลมหายใจเข้าออกแต่ละครั้งก็ดั่งสายน้ำแห่งชีวิตที่ไหลผ่านนภา งดงามจนผู้คนไม่อยากละสายตา

ชั่วขณะหนึ่ง เย่ชิงเหยียนรู้สึกว่าตนได้เห็นแสงออโรราบนโลก

เพียงแต่นี่กลับน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าแสงออโรราเสียอีก แสงนั้นทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ถักทอเป็นนภาสีมรกต

เบื้องไกล ต้นไม้ต้นหนึ่งยืนนิ่งอยู่ระหว่างฟ้าและดิน

ทั้งโลกราวกับเหลือเพียงต้นไม้ต้นนี้ มันช่างเงียบสงบและงดงามนัก

หล่อนไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่เย่ชิงเหยียนจินตนาการไว้

หล่อนก็ไม่ได้มีกิ่งก้านหนาแน่นจนบดบังฟ้าดิน หล่อนเป็นดั่งต้นไม้ธรรมดาต้นหนึ่ง ธรรมดาจนถ้าโยนไปบนภูเขาก็กลมกลืนเข้ากับป่า จมลงไปในหมู่ต้นไม้นั้น