0046

⬢⬢⬢

ตอนที่ 46 สุนัขเลียแข้ง เลียจนถึงที่สุด สุดท้ายไม่เหลืออะไรเลย

การอัปเดตม่านฟ้าอย่างกะทันหัน ก็ทำให้หนานกงเสวี่ยไม่อาจนั่งติดเช่นกัน

หนานกงเสวี่ยที่กำลังรอคอยเคล็ดบำเพ็ญเส้นลมปราณอยู่เหมือนกัน จึงส่งเสียงผ่านจิตไปหาเย่ซินหรานทันที

ทว่าศิลาส่งเสียงกลับเงียบงันประหนึ่งจมดิ่งสู่ก้นมหาสมุทร

หนานกงเสวี่ยกังวลว่าเย่ซินหรานจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น จึงขอค่ายกลเคลื่อนย้ายอันล้ำค่าจากตระกูลมาหลายอันในทันที แล้วเคลื่อนย้ายมายังนิกายห้าธาตุ

ยามที่ได้เห็นเย่ซินหราน ในที่สุดหนานกงเสวี่ยก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"หรานหราน! ส่งเสียงผ่านจิตหาเจ้าแล้วเจ้าไม่ตอบกลับเลย ข้าตกใจแทบตาย! นึกว่าเจ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก!"

สีหน้าของเย่ซินหรานย่ำแย่อย่างยิ่ง ในตอนที่เห็นการอัปเดตม่านฟ้า นางก็รู้ทันทีว่ามู่ฉิงเสวี่ยจะต้องมาตามหานางอย่างแน่นอน

เมื่อต้องเผชิญกับการคุกคามจากระดับหลอมเทพผู้หนึ่ง นางจึงไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องศิลาส่งเสียง ทำได้เพียงหลบอยู่แต่ในห้อง มองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูม่านฟ้าเท่านั้น