กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 237 อวี๋จุ้ยดับสูญ เทียนจุนถือกำเนิด
เมื่อคำว่า "มารคลั่ง" หลุดออกจากปาก อวี๋จุ้ยก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองนักพรตเสินจี แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและโกรธแค้น คนประเภทนี้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตนกลับไม่สนใจชีวิตผู้คนใต้หล้าเลยแม้แต่น้อย
นักพรตเสินจีกับเซียนกระบี่บัวเขียวผู้อาวุโสนั้น เป็นขั้วตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นักพรตเสินจีก็กล่าวกับอวี๋จุ้ยด้วยน้ำเสียงเสียดายว่า “ข้าปล่อยเจ้าไปครั้งหนึ่งแล้ว เหตุใดเจ้าถึงยังรนหาที่ตายมาที่นี่อีก?”
“ปล่อยข้าไป? เกรงว่าคงเป็นเพราะเจ้าเห็นว่าการสังเวยโลหิตผู้บำเพ็ญระดับแกนทองมีกรรมหนักเกินไป กลัวว่าบุญกุศลที่เจ้าได้รับจะไม่เพียงพอต่อการหักล้างทัณฑ์สวรรค์กระมัง?”
นักพรตเสินจีหัวเราะเบา ๆ โดยไม่คิดจะโต้แย้ง “เอาเถอะ ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จงมาเป็นแขกอาวุโสของศาลากลไกสวรรค์ของข้า แล้วสาบานต่อคำสัตย์ต่อมรรคาสวรรค์ ข้าจะปล่อยเจ้าไป”
“เจ้าคิดว่าถ้าข้าอยากมีชีวิตรอด ข้าจะมาที่นี่หรือ?”
“โง่เขลา!”
“เจ้าอาจจะคิดว่าข้าโง่ แต่ข้ากลับรู้สึกว่ามันไม่เหมือนกับความโง่เขลา แม้ข้าจะไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนเซียนกระบี่บัวเขียวผู้อาวุโส แต่ข้าก็รู้ว่าเรื่องราวในใต้หล้านี้ ย่อมมีตาชั่งวัดความถูกต้องอยู่”
“หึ? ตาชั่ง? เจ้าหมายถึงมรรคาสวรรค์หรือ? หลายปีมานี้ข้าก็ทำงานภายใต้กฎระเบียบมรรคาสวรรค์มาโดยตลอด ไม่เคยล้ำเส้นของมัน ข้านี่แหละคือผู้ที่สอดคล้องกับมรรคาสวรรค์