Chapter 0194

ตอนที่ 194 สุนัขวิวัฒนาการ ต้นพุทราหยั่งราก กิเลนยอมรับนาย!

อวี๋จุ้ยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขานำทางเหลียงฝานไปยังดินแดนผนึกที่เซียนกระบี่บัวเขียวเคยรักษาการอยู่โดยตรง

ในเวลานี้ดินแดนผนึกได้กลายเป็นถ้ำไปแล้ว อักขระค่ายกลที่เคยมีอยู่ก่อนหน้านี้ได้หายไปจนหมดสิ้นพร้อมกับการที่เซียนกระบี่บัวเขียวและอสูรอัคคีดับสูญไปพร้อมกัน

ทว่าเหลียงฝานกลับยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของค่ายกลสายหนึ่ง นี่คือค่ายกลผนึกสวรรค์น้อยที่เซียนกระบี่บัวเขียวใช้ผนึกอสูรอัคคีในตอนนั้นงั้นหรือ?

สมกับเป็นค่ายกลที่มีอานุภาพไม่น้อย มิน่าเล่าเซียนกระบี่บัวเขียวถึงสามารถปราบอสูรอัคคีมาได้ถึงแปดร้อยปีโดยไม่เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

“ท่านบัณฑิต ที่นี่คือสถานที่ที่ผู้อาวุโสเซียนกระบี่บัวเขียวจากไปในตอนนั้น หากไม่ใช่เพราะเขา เกรงว่าโจวเพลิงคงไม่มีอยู่แล้ว”

เหลียงฝานไม่ได้พูดอะไร วีรชนย่อมเป็นที่น่าเลื่อมใสศรัทธา ทว่าผู้คนมักจะขี้ลืมเสมอ

ในโจวเพลิงเวลานี้ จะมีสักกี่คนที่ยังจดจำเซียนกระบี่บัวเขียวผู้ไม่คำนึงถึงความเป็นตายและโกรธแค้นจนฟาดฟันกระบี่เพียงครั้งเดียวเพื่อตัดภูเขาสูงหมื่นจั้งเพื่อพวกเขาได้?

เหลียงฝานไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้ เขาทำได้เพียงแสดงความเสียใจต่อเซียนกระบี่บัวเขียว ทว่านักพรตอวี๋จุ้ยยังถือว่าโชคดีที่เขาไม่ต้องเดินซ้ำรอยเดิม