กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 139 มหายอดปรมาจารย์ในหมู่สุนัข ฉันขอโทษคุณแล้ว!
เช้าตรู่วันถัดมา ชาวเมืองหลวงก็ได้เห็นเรื่องราวที่เหลือเชื่อเรื่องหนึ่ง
องค์ชายสองกลับแบกกิ่งหนามเดินก้าวต่อก้าวตรงไปยังถนนหยางหลิน
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมองค์ชายสองถึงได้แบกกิ่งหนามกัน? ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีท่านไหนพอจะทราบเรื่องบ้างไหม?”
“ฟังจากน้องภรรยาของลูกชายอาหญิงคนที่สามน้าหญิงคนที่แปดของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนที่สองของฉันบอกมา ดูเหมือนว่าองค์ชายสองไปล่วงเกินคนคนหนึ่งเข้า เลยต้องไปขอขมาด้วยตัวเองน่ะ!”
“อา! ในเมืองหลวงของเรายังมีบุคคลระดับนี้อยู่อีกหรือ? ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ”
ชาวเมืองหลวงมักชอบดูเรื่องสนุกสนาน พวกเขามีความหยิ่งยโสในแบบฉบับของชาวเมืองหลวง ในเมืองหลวงหากจะแยกแยะว่าใครเป็นคนนอกพื้นที่หรือไม่ เพียงแค่ดูบุคลิกในด้านนี้ ก็ดูออกได้แม่นยำในทันที
ในใจขององค์ชายสองยังคงมีความโกรธเคือง หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นความอัปยศ แต่เมื่อนึกถึงแผนการที่จื่ออวี๋เสนอให้ เขาจึงทำได้เพียงเก็บความอัปยศที่จำยอมนี้ไว้ในใจชั่วคราว
รอจนกว่าเขาจะได้ขึ้นครองราชย์ ความอัปยศเหล่านี้ที่เขาได้รับ เขาจะให้คนพวกนี้ชดใช้คืนเป็นสิบเท่า
จื่ออวี๋นั่งอยู่ในรถม้าติดตามองค์ชายสองอยู่ห่าง ๆ เขาต้องรับประกันว่าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เขาจะสามารถปรากฏตัวข้างกายองค์ชายสองได้ในทันที