กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 59 ทั้งที่มีจวินเปี๋ยหลี เหตุใดจึงมีโม่เซียงเผิง!
หลังจากจวินเปี๋ยหลีคอยปรนนิบัติรับใช้อย่างขยันขันแข็งอยู่หลายวัน ในที่สุดเหลียงฝานก็พ่ายแพ้ต่อลูกไม้หวานล้อมขมของเขา บ้านข้าง ๆ เหลียงฝานมีเจ้าของเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน แต่เหลียงฝานกลับได้คนรับใช้เพิ่มมาเกือบหนึ่งคน
คงต้องบอกว่า คนเราหากไร้ยางอาย ย่อมไร้เทียมทานในโลกมนุษย์!
แม้เสี่ยวไป๋จะยังคงกลอกตาใส่จวินเปี๋ยหลีอยู่บ้าง แต่ความเกลียดชังก็ลดน้อยลงไปส่วนหนึ่ง ทุกคืนสุราผลไม้ของมันไม่เคยพร่องไปแม้แต่น้อย ในขณะที่จวินเปี๋ยหลีไม่มีสิทธิ์ได้รับสวัสดิการนี้เลย สมแล้วที่เป็นโก่วจื่อตัวโปรดของเจ้านาย
ทุกวันเมื่อถึงเวลา จวินเปี๋ยหลีจะมาทำหน้าที่แม่บ้านโดยอัตโนมัติ กะเวลาจนถึงค่ำแล้วหายตัวไปเอง ทำให้แม้แต่โก่วจื่อยังลดความระแวงลง
“ท่านบัณฑิต วันนี้ผมจะไปหาอู๋ซานเอ๋อร์ที่ฝั่งตะวันออกของเมืองเพื่อจองผลไม้สด ต้องการหนึ่งพันจิน รสชาติหวานฉ่ำก็พอ ไม่จำเป็นต้องระบุสายพันธุ์ผลไม้เหมันต์ ใช่ไหมครับ?”
“อืม”
ช่วงสองสามวันนี้ จวินเปี๋ยหลีเริ่มเป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตาของเพื่อนบ้านในตรอกอูอีแล้ว เพื่อนบ้านต่างรู้กันว่าเขากลายเป็นเพื่อนบ้านของท่านบัณฑิต หรือจะพูดให้ถูกคือเป็นคนรับใช้ที่ท่านบัณฑิตหามา?
เรื่องนี้ทำให้เพื่อนบ้านในตรอกอูอีมีเรื่องไปคุยโวโอ้อวดในช่วงเวลาว่าง