Chapter 0012

ตอนที่ 12 ลงมือ

บรรยากาศในซีหนิงยิ่งทวีความกดดันตามกาลเวลาที่ผ่านไป แม้แต่ชาวบ้านทั่วไปยังสัมผัสได้ถึงลางบอกเหตุของพายุที่กำลังจะมาถึง ทันทีที่ฟ้ามืดบนท้องถนนก็ไร้ซึ่งเงาของผู้คน

โรงเตี๊ยมที่จวินเปี๋ยหลีพักอยู่ ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปเลย หากไม่ใช่เพราะเงินที่จวินเปี๋ยหลีให้ไว้ในช่วงไม่กี่วันนี้มีมากพอ เถ้าแก่เนี้ยคงขาดทุนจนร้องไห้ออกมาแล้ว

ส่วนทางด้านเหลียงฝานยังคงเงียบสงบ แม้จะมีสายลับจำนวนน้อยกระจายตัวอยู่รอบๆ แต่โดยรวมแล้วยังไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่โตอะไร

อย่างไรเสียจวินเปี๋ยหลีก็ทะลวงผ่านระดับที่นี่ การที่เหล่าชาวยุทธ์ทิ้งสายลับไว้ก็เป็นเรื่องปกติ ต่อให้เหลียงฝานจะบอกว่าเขาไม่เกี่ยวข้องกับจวินเปี๋ยหลี ก็คงไม่มีใครเชื่อนัก

“บ้าเอ๊ย ก่อนหน้านี้ยังแต่งตัวเป็นขอทานอยู่เลย ตอนนี้กลับกล้ามาพักในโรงเตี๊ยมอย่างเปิดเผย สิ่งที่เรียกว่ายอดปรมาจารย์ฮว่าจิ้นนี่หยิ่งผยองขนาดนี้เชียวหรือ?”

“ท่านบัณฑิต ยอดฝีมือระดับยอดปรมาจารย์ก็เก่งกาจเช่นนี้แหละครับ!”

หวังมือปราบตอนนี้ไม่ค่อยไปที่ว่าการอำเภอแล้ว ทุกวันเขาจะมาเฝ้าอยู่ที่บ้านของเหลียงฝาน นี่คือที่พึ่งสุดท้ายของเขาแล้ว แม้แต่นายอำเภออินหรูหลิ่งยังอนุญาตให้หวังมือปราบโดดงานได้โดยปริยาย

เหลียงฝานได้ยินดังนั้นจึงถลึงตาใส่หวังมือปราบ เจ้าหมอนี่ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย