กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 มาถึงโรงป่าไม้แล้ว
ซ่งจือเวยไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด ก่อนหลับตาลงเธอยังคงครุ่นคิดหาโอกาสถักเสื้อไหมพรมให้ผู้กองเกาให้เสร็จ
แต่พอกลับมาที่โรงป่าไม้ ทุกวันต้องตื่นแต่เช้ามืดกลับเข้าที่พักก็มืดค่ำ แทบไม่มีเวลาว่างให้จับเข็มถักเลย ยิ่งตกกลางคืน ในหอพักมืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงไฟ อย่าว่าแต่ถักเสื้อไหมพรม แค่ยกมือขึ้นตรงหน้ายังมองไม่เห็นนิ้วตัวเองด้วยซ้ำ แสงจันทร์ข้างนอกยังสว่างเสียกว่า