กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 น้ำตาซึม
คิ้วของซ่งจือเวยกระตุกเล็กน้อย
ชาติก่อนตอนไปลงชนบท เธอจิตใจห่อเหี่ยวเพราะถูกพ่อแม่บังคับส่งขึ้นรถไฟไปดื้อๆ เลยไม่มีโอกาสได้ร่ำลากับคุณน้าต่งเป็นครั้งสุดท้าย
ถ้าตอนนั้นเธอได้ยินคำพูดปลอบโยนแบบนี้จากคุณน้าต่ง เธอก็คงไม่คิดสั้นยอมแพ้ให้กับชีวิตตัวเองง่ายๆ แบบนั้น
"จือเวย ต่อให้คนทั้งโลกหันหลังให้หนู หนูก็ห้ามทอดทิ้งตัวเองเด็ดขาด น้ารู้ว่าที่หนูตัดสินใจแบบนี้ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะยังเด็ก พอโตขึ้นผ่านโลกมากขึ้น หนูก็จะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง และไม่ทำอะไรวู่วามแบบนี้ ตอนนี้เรื่องในบ้านหนู น้าคงเข้าไปก้าวก่ายลำบาก แต่ขอแค่หนูเอ่ยปาก น้าพร้อมจะช่วยหนูทุกอย่าง"