กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 246 ริมฝั่งคล้ายสะท้อนสีเขียว
เด็กรับใช้ชายมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยพลางกล่าว “นายน้อยสอง ท่านเติบโตมาอย่างสูงศักดิ์ล้ำค่า จึงไม่เคยได้ยินภาษาถิ่นขอรับ
บ่าวเติบโตมาจากตลาด ได้ยินพวกผู้พลัดถิ่นต่างถิ่นพูดจามาก็มาก
บทกวีนี้ บทกวีนี้หากเอ่ยเป็นภาษาถิ่น ดูเหมือน ดูเหมือนจะเป็นคำด่าคนนะขอรับ”
กวานเฟยหงขมวดคิ้ว “ว่าอย่างไรเล่า”
“ก็ประโยคนี้ ‘อั้นซื่อลวี่ อั้นซื่อโท่วลวี่ อั้นซื่อโท่วไต้ลวี่’ ขอรับ
บ่าวฟังแล้ว เหตุใดจึงรู้สึกว่าหมายถึง ‘อั๊วเป็นลา อั๊วเป็นลาตัวหนึ่ง อั๊วเป็นลาโง่ตัวหนึ่ง’ เล่าขอรับ”
กวานเฟยหงยังคงไม่เข้าใจกระจ่าง “นั่นหมายความว่าอย่างไร”
เด็กรับใช้ชายทำได้เพียงอธิบายด้วยภาษาราชการว่า “ก็คือหมายความว่า ‘ข้าเป็นลาตัวหนึ่ง’ ขอรับ!”
ใบหน้าของกวานเฟยหงพลันเขียวคล้ำขึ้นมาทันที