ตอนที่ 127 ข้านึกว่าข้าคิดมากไปเอง

ตอนที่ 127 ข้านึกว่าข้าคิดมากไปเอง

วันรุ่งขึ้น หลานทิงตื่นขึ้นมา หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อย ก็พาพวกเด็ก ๆ ออกไปเดินเล่นรอบ ๆ

“สมกับเป็นสถานที่ล่าสัตว์เฉพาะของราชวงศ์จริง ๆ เลยนะฮะ! ทิวทัศน์งดงามยิ่งนัก งดงามกว่าบนยอดเขาของพวกเราเสียอีก!”

เด็กสาวหลานเทียนเอามือปิดปากน้อย ๆ เอ่ยรำพึงออกมาอย่างเงียบเชียบ

พี่ชายหลานเหย่ก็พยักหน้าเช่นกัน

กวานเฟยหยางกลับเอ่ยว่า “มีด้วยหรือ แต่ข้ากลับรู้สึกว่าภูเขามั่งคั่งเป็นยอดเขาที่งดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมาเลยนะ!”

อีกทั้งยังเป็นดินแดนนำโชคของเขาด้วย

หลังจากกวานเฟยหยาง “สารภาพรัก” ด้วยความรู้สึกจริงใจ ก็ยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทว่าสิ่งที่อยากเห็นมากกว่าคือสีหน้าซาบซึ้งใจของพวกสหายตัวน้อย

ทว่ากลับเห็นใบหน้าอ้วนกลมยื่นเข้ามาจากด้านข้าง เบิกดวงตากลมโตแสนสวยคู่หนึ่ง มองมาทางเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา