239 - บทที่ 239 หวังเทียนหมิงถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางสายลมด้วยความงุนงงอย่างถึงที่สุด

บทที่ 239 หวังเทียนหมิงถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางสายลมด้วยความงุนงงอย่างถึงที่สุด

-----------------------------------------

จำเป็นต้องทำตัวส่งเดชขนาดนั้นเลยหรือ? เจ้าช่างรับทางลงที่ข้ามอบให้ไปหน้าตาเฉยเสียจริง

"เอ่อ... คือว่า พี่หลงจิน ข้าขอถามอะไรท่านสักอย่างได้หรือไม่?" หวังเทียนหมิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าประจบประแจง

หลงจินเพียงปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย มองหวังเทียนหมิงราวกับกำลังมองคนโง่เขลา

ดี ดี ดี งั้นตอนนี้เจ้าก็เรียกข้าว่าพี่ ยกระดับอาวุโสให้พี่ใหญ่เซียวเฟิงของเจ้าเป็นการใหญ่เลยสินะ? แม้ว่าเซียวเฟิงจะเป็นนายท่านของพวกเขาทว่าเขากลับสุภาพต่อพวกเขายิ่งนัก มักจะเรียกขานพวกเขาว่าผู้อาวุโสเสมอ เพราะอย่างไรเสียจิตวิญญาณของพวกเขาก็เป็นดั่งปีศาจเฒ่าที่ผ่านกาลเวลามาไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปี