159 - บทที่ 159 ค่ายกลพิทักษ์นคร

บทที่ 159: ค่ายกลพิทักษ์นคร

-----------------------------------------

หลงชิงที่อยู่เบื้องหน้ามอบความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่งให้แก่เขา เป็นความรู้สึกที่เขาเคยสัมผัสเพียงครั้งเดียวในช่วงเวลาแห่งความโกลาหลของทวีปเมื่อ 10,000 ปีก่อน

ออร่าของอีกฝ่ายนั้นสูงส่งและโดดเด่น ชุดคลุมลายมังกรทองอันวิจิตรบรรจงของเขาไร้รอยเปื้อน ราวกับว่าเขากำลังก้าวขึ้นมาจากโคลนตมโดยไม่ถูกแปดเปื้อนท่ามกลางสมรภูมินี้ ดวงตาของเขาดุจคบเพลิงและดวงดาว มีแสงสีทองจางๆ ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง

"ข้าไม่ทราบชื่อของท่าน และไม่แน่ใจว่าอาณาจักรมนุษย์หินได้ล่วงเกินท่านในประการใดหรือไม่ บรรพชนเช่นข้าขออภัยท่าน ณ ที่แห่งนี้" บรรพชนมนุษย์หินกล่าวพลางประสานมือคารวะจากระยะไกลไปยังหลงชิง