บทที่ 139: สมบัติสวรรค์

"หึ!" ราชาภูตแค่นเสียงเย็นชาพลางพุ่งตัวออกไป แม้ในแววตาจะไม่อาจปกปิดความหวาดกลัวเอาไว้ได้ก็ตาม

ทว่าเขายังคงมีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ในเมื่อหนีไปไม่ได้ ก็ต้องสู้ให้สมเกียรติ

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับอาวุโสในสถานที่เช่นนี้ และเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับความพ่ายแพ้ที่บังอาจไปยั่วยุเซียวเฟิง

ตูม!

เพียงไม่กี่กระบวนท่า ร่างของราชาภูตก็ถูกอัดกระแทกลงกับพื้นอีกครั้ง

ร่างกายของเขาแตกสลายจนแทบจะพังทลายลงในไม่ช้า

ในใจของเขาสุมไปด้วยความแค้น ตลอดการต่อสู้ครั้งใหญ่มามากมาย เขามักจะอาศัยโชคช่วยให้รอดพ้นมาได้เสมอ เฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ในวันนี้