บทที่ 120: ย่ำอสนีบาต ทะยานสู่สรวงสวรรค์

เมฆอสนีบาตบนท้องฟ้าทวีความหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มก้อนเมฆมหึมาที่เคยแผ่ขยายไปทั่วบัดนี้ได้เคลื่อนตัวมารวมกันอยู่เหนือร่างของเซียวเฟิงโดยตรง

แรงกดดันมหาศาลที่เคยกระจายอยู่ตามส่วนต่างๆ ของเมืองค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะพุ่งเป้ากดทับลงมาที่เซียวเฟิงเพียงผู้เดียว ราวกับมีขุนเขาลูกยักษ์กำลังทับถมลงบนหัวใจของเขา

เซียวเฟิงแหงนหน้ามองมวลเมฆอสนีบาต ทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้มาถึงจุดที่รุนแรงที่สุด สายฟ้าฟาดลงมาหาเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ร่างของเซียวเฟิงถูกโอบล้อมด้วยกระแสไฟฟ้าจนมิดชิดจนมองไม่เห็นตัวตน ทัณฑ์สวรรค์ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พักหายใจแม้แต่น้อย มันยังคงระดมโจมตีลงมาอย่างบ้าคลั่ง