บทที่ 73: บรรพชนพฤกษา

ภายในห้องมีกลิ่นหอมจางๆ ลอยอบอวล ขณะที่เซียวเฟิงและคนอื่นๆ นั่งลงเพื่อชงชา

"สหายตัวน้อยเซียวเฟิง ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้ท่านตกลงได้หรือไม่"

"เรื่องอะไรหรือ" เซียวเฟิงเอ่ยถามตามสัญชาตญาณ

"ข้าอยากจะฝากฝังคุณชายโม่เฟิงไว้กับท่าน ข้าไม่สามารถปกป้องเขาได้ตลอดเวลา และข้ารู้สึกวางใจอย่างยิ่งหากเขาได้ติดตามท่านไป"

"ได้สิ" เซียวเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบรับอย่างหนักแน่น

"ชายชราผู้นี้ขอบใจท่านมาก สหายตัวน้อย"

"ไม่จำเป็นเลยท่านผู้อาวุโส ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ต่อให้ท่านไม่เอ่ยปาก ข้าเองก็คงไล่เจ้าหมอนี่ไปไหนไม่ได้อยู่ดี และถึงท่านไม่ขอ ข้าก็จะดูแลบุตรชายของท่านให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน" เซียวเฟิงกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพ

"เช่นนั้นเราคงต้องแยกทางกันตรงนี้ หวังว่าในอนาคตเราจะได้พบกันใหม่"