บทที่ 57: เซียวเฟิงจอมปีศาจ

หลังจากจัดการกับผู้นำเผ่ามนุษย์หินได้สำเร็จ เซียวเฟิงก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเหล่ามนุษย์หินระดับราชาอีกสี่ตนที่เหลืออยู่ไกลออกไป

แม่ทัพทั้งสี่ต่างล่าถอยอย่างเร่งรีบด้วยความหวาดกลัวว่าหลงจ้านที่ยืนอยู่ข้างกายเซียวเฟิงจะจู่โจมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว

"พวกขี้ขลาดตาขาว" เซียวเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ผู้นำของพวกมันตายไปแล้ว แต่กลับไม่มีใครกล้าก้าวออกมาแก้แค้น มีเพียงการหดหัวด้วยความหวาดกลัว เซียวเฟิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสมเพชผู้นำเผ่ามนุษย์หินผู้นั้นเล็กน้อย เดิมทีเขาเคยคิดว่าจะลองเกลี้ยกล่อมแม่ทัพสือกังให้มาเป็นพวก แต่เมื่อไตร่ตรองดูแล้ว เขาก็พบว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

"มนุษย์! ยอมจำนนเสียโดยดี! เจ้าลอบสังหารผู้นำของเรา อาณาจักรมนุษย์หินไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่"