บทที่ 47: ลู่หยวน

หลังมื้อค่ำ เซียวเฟิงเดินสำรวจไปรอบอาณาเขตของตน เขาขึ้นไปยืนบนหอคอยเมืองพลางทอดสายตามองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา ครุ่นคิดถึงชีวิตราวกับกำลังมองเห็นอนาคตของตนเอง

ภายนอกอาณาเขต ต้นไม้ใบหญ้าต่างอาบไล้ด้วยร่องรอยของแสงอาทิตย์อัสดง เงาของแมกไม้ทอดตัวยาวลงบนพื้น ใบไม้ที่ร่วงหล่นปลิวไสวปะปนไปกับคราบเลือดของเหล่าสัตว์อสูร ก่อให้เกิดความรู้สึกอ้างว้างอย่างลึกซึ้ง

"นายท่าน สนามรบได้รับการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วขอรับ"

"อืม ดีมาก"

ทันใดนั้น อินเทอร์เฟซแชทก็กะพริบขึ้น เซียวเฟิงกดเปิดดูและพบข้อความจากคนแปลกหน้า