บทที่ 27: ความเหิมเกริม

เซียวเฟิงกระโดดขึ้นบนหลังของหลงจ้าน เวลาในตอนนี้บีบคั้นเกินไป ความเร็วในการเคลื่อนที่ของหลงจ้านนั้นรวดเร็วกว่ามาก ทุกวินาทีที่ประหยัดได้ย่อมลดทอนอันตรายลง เซียวเฟิงไม่ต้องการให้เกิดปัญหาที่ไม่คาดคิดขึ้นในวันสุดท้ายนี้

หากต้องสูญเสียมังกรไปแม้เพียงไม่กี่ตัว ย่อมทำให้สถานการณ์ในวันพรุ่งนี้ยากลำบากขึ้น อีกทั้งจำนวนกองกำลังของเขาก็มีน้อยอยู่แล้ว ต่อให้ตอนนี้เขาไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้ทันท่วงที แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้สถานการณ์เลวร้ายไปกว่าเดิมได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวเฟิงจึงนำกองทัพมังกรพุ่งทะยานเข้าสู่สมรภูมิ

...

"ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าพวกมังกรกระจอก พวกแกตายแน่ ยอมจำนนซะดีๆ" ชายผู้หนึ่งที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยดินกล่าวอย่างเหี้ยมเกรียม ดูท่าทางแล้วหลงเฉินคงจะทำให้เขาต้องลำบากไม่น้อย