บทที่ 243 เด็กหนุ่มเหมียวเจียงผู้ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า หอลำดับหนึ่งแห่งลัทธิคุมวิญญาณ

บทที่ 243 เด็กหนุ่มเหมียวเจียงผู้ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า หอลำดับหนึ่งแห่งลัทธิคุมวิญญาณ

ย่อมเป็นธรรมดาที่ซูเยว่จะมองเห็นท่าทางโล่งอกของคนทั้งสอง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

สิ่งที่เขาตระเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน มีหรือจะถูกตรวจพบได้โดยง่าย?

อย่าว่าแต่เพียงกึ่งจักรพรรดิขั้นหกสองคนเลย ต่อให้เป็นกึ่งจักรพรรดิขั้นเก้าก็มิอาจต้านทานได้

ขอเพียงมิใช่มหาจักรพรรดิ ย่อมต้องตกตายอย่างแน่นอน

ทั้งสองย่อมสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของซูเยว่เช่นกัน มิทราบเพราะเหตุใด เมื่อได้เห็นรอยยิ้มนี้ ภายในใจของคนทั้งสองพลันบังเกิดลางสังหรณ์อันไม่เป็นมงคลขึ้นมา

หรือว่าพวกเขารับรู้ผิดพลาดไป?

ทั้งสองตรวจสัมผัสดูอีกครา ทว่าก็ยังคงไม่พบสิ่งผิดปกติใดแม้แต่น้อย

"เจ้าอย่าได้หวัง..."