บทที่ 140 ข้าต้องการให้ทั่วทั้งแดนชูอวิ๋น ไม่เหลือผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

บทที่ 140 ข้าต้องการให้ทั่วทั้งแดนชูอวิ๋น ไม่เหลือผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

"อืม"

ซูเยว่ตอบรับเสียงหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ พลางรินน้ำชาให้ตนเองอย่างสบายอารมณ์

หลังจากอีกฝ่ายจากไป ซูเยว่ก็กวาดสายตามองคนทั้งสองที่ยังคงอยู่ที่เดิม

"อาจารย์ของพวกเจ้า ไม่ต้องการพวกเจ้าแล้ว"

ซูเยว่ยิ้มขึ้นมา ในใจนึกอยากหยอกเย้าขึ้นมาบ้าง

"เจ้าพูดจาเหลวไหล อาจารย์ไม่มีทางทอดทิ้งพวกเราหรอก"

"รอนางจัดการธุระเสร็จสิ้น ก็จะกลับมาช่วยพวกเรา"

ไป๋หลิงกล่าวด้วยความโกรธเคืองต่อเรื่องนี้ ทว่าในขณะเดียวกันก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตัวอาจารย์ของตน

"อย่างนั้นหรือ"