บทที่ 117 จากกันที่เมืองอั้นเยวี่ย คุณชายสบายดีหรือไม่

บทที่ 117 จากกันที่เมืองอั้นเยวี่ย คุณชายสบายดีหรือไม่

เมื่อได้ยินคำนี้ ซูเยว่ก็ยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย คิ้วพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเช่นกัน

"เจ้าข่มขู่ข้ารึ?"

สายตาของซูเยว่จ้องเขม็งไปยังผู้อาวุโสใหญ่ แววตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยจิตสังหาร ราวกับพญาสุนัขป่าผู้อำมหิตดุร้าย

"หากสำนักกระบี่ชิงอวิ๋นไม่อยากให้การสืบทอดสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ก็ลองดูได้"

ซูเยว่มิได้ละสายตาไป พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบเหน็บหนาวอย่างยิ่ง

เมื่อผู้อาวุโสใหญ่ได้สบสายตานั้น มิทราบว่าเพราะเหตุใด ในใจพลันบังเกิดความหนาวเหน็บขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขามีลางสังหรณ์ว่า หากสำนักกระบี่ชิงอวิ๋นแตะต้องตระกูลเจียงเข้าจริงๆ ย่อมต้องลงเอยด้วยการเข่นฆ่ากันจนกว่าจะดับดิ้นไปข้างหนึ่งอย่างแน่นอน