บทที่ 5 โลกใบนี้ช่างบ้าคลั่งจนกลายเป็นสิ่งแปลกหน้าสำหรับเขาเสียแล้ว

บทที่ 5 โลกใบนี้ช่างบ้าคลั่งจนกลายเป็นสิ่งแปลกหน้าสำหรับเขาเสียแล้ว

เมื่อหลี่โส่วเหรินเห็นผู้ที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือน่านฟ้าเมืองเจียงโจว คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

เยาว์วัยถึงเพียงนี้เชียวหรือ

สะพายกระบี่ไว้ด้านหลัง เป็นผู้ฝึกกระบี่

ใต้บัญชาของหนิงอ๋อง มีบุคคลเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ

ขอบเขตเจ้ายุทธ์ หากอยู่ในราชสำนักชูอวิ๋น ย่อมมิใช่คนไร้นามอย่างแน่นอน

ย่อมสามารถเป็นเจ้ามณฑลปกครองหนึ่งมณฑลได้สบาย ซ้ำยังเป็นมณฑลใหญ่ที่มีอำนาจโดดเด่นติดอันดับต้นๆ เสียด้วย

"ผู้น้อยคือเจ้ามณฑลเมืองเจียงโจว หลี่โส่วเหริน ไม่ทราบว่าท่านมีเจตนาใด"

หลี่โส่วเหรินเลือกที่จะใช้วาจาสุภาพก่อนใช้กำลัง จึงประสานมือเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป

ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาแม้แต่น้อย เพียงยืนนิ่งเงียบงันราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งอยู่