กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ณ ป่าร้างแห่งหนึ่ง รอบด้านเกลื่อนกลาดไปด้วยใบไม้ร่วงผุพัง ต้นไม้แห้งเหี่ยวยืนทะมึนราวกับภูตผีปีศาจที่กำลังกางกรงเล็บ แผ่กลิ่นอายประหลาดชวนขนลุก
ทว่าในเวลานี้ ท่ามกลางป่าร้างอันวิเวกวังเวง จู่ๆ ผู้คุ้มกันสิบกว่าคนก็กรูเข้ามาจากด้านนอก ทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความแปลกพิกลขึ้นไปอีก
“พวกเราจะทิ้งท่านผู้บัญชาการเย่ไว้แบบนี้จริงๆ หรือ พวกเราเองก็ไม่มีที่จะให้ไปอยู่แล้วนะ?” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง พลางเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดในใจ
ผู้คุ้มกันคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้นก็พากันหยุดฝีเท้า หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นว่า “แล้วเจ้าจะให้ทำอย่างไร หากพวกเราย้อนกลับไปตอนนี้ มีหวังโดนด่ายับกว่าเดิมแน่!”