กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เฒ่าเฉียว ในเมื่อเรื่องมันมาถึงทางตันแล้ว เหตุใดท่านไม่ลองเสี่ยงดูสักตั้งล่ะ?"
เย่ซิวเห็นอีกฝ่ายไม่คิดจะสนใจตน จึงเอ่ยปากถามต่อ
"จะให้ข้าพนันอย่างไร? ข้าแก่ปูนนี้แล้ว ไม่มีกะจิตกะใจจะเอาชีวิตพวกพี่น้องทั้งขบวนไปเสี่ยงกับเจ้าหรอก ขนาดลูกสาวตัวเอง ข้ายังต้องยอมยกให้เขาไป คุณชายจะมาคุยกับคนขี้ขลาดอย่างข้าทำไมกัน? จะมาหัวเราะเยาะข้าหรืออย่างไร?"
เฒ่าเฉียวแค่นเสียงเย็นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง จะให้เขาเอาอะไรไปพนัน? เจ้าหนุ่มนี่ไม่รีบหาจังหวะชิ่งหนีไป ยังจะมายืนพล่ามไร้สาระอยู่อีก ชวนให้เขารู้สึกโมโหอยู่ไม่น้อย