กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นพวกชายฉกรรจ์รอบตัวพอจะมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ทำท่าขี้ขลาดเหมือนพวกนั่งรอความตาย ในใจของเฒ่าเฉียวจึงค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย
“ที่แท้ก็คือปรมาจารย์หวัง เมื่อครู่ที่ล่วงเกินไปเป็นความผิดของพวกเรา หวังว่าปรมาจารย์หวังจะไม่ถือสากับบ่าวไพร่อย่างพวกเรา ปรมาจารย์ต้องการสิ่งใดก็หยิบฉวยไปได้เลย ยังหวังว่าท่านจะเมตตาสักครา อย่าได้เอาชีวิตพวกเขาเลย พวกเขาก็ต่างมีครอบครัวกันแล้ว มีทั้งคนแก่และเด็กต้องดูแล หาเช้ากินค่ำนั้นไม่ง่ายดายเลยจริงๆ”