เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำว่าปรมาจารย์หวัง พี่รองหลิวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พลางใคร่ครวญอย่างละเอียด ทว่าคิดอย่างไรก็นึกไม่ออก จึงมั่นใจว่าตนไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย ยามนี้ขวัญกำลังใจของพวกเขากำลังฮึกเหิม เขาจึงกล้าพ่นคำโตเย้ยหยันอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้หน้า การท่องยุทธภพก็เป็นเช่นนี้ อะไรจะด้อยกว่าก็ได้ แต่บารมีและความดุดันห้ามยอมแพ้เด็ดขาด หากฝ่อลงไป ย่อมจบสิ้นกันพอดี
เมื่อได้ยินพี่รองหลิวกล่าวเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ตาสว่าง จะไปกลัวทำไม อีกฝ่ายมีแค่สิบกว่าคนเท่านั้น เดิมทีเป็นเพราะฝ่ายนั้นโผล่มาอย่างกะทันหัน พวกเขาจึงตั้งตัวไม่ทันและตื่นตระหนกไปบ้าง แต่พอดึงสติตริตรองให้ดี ถึงรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีแค่สิบกว่าคน ขณะที่พวกเขามียอดฝีมือถึงยี่สิบกว่าคน อีกทั้งยังมีจางเจิ้งที่เป็นนักบำเพ็ญเพียรคอยหนุนหลัง แล้วจะไปกลัวปรมาจารย์หวังบ้าบออะไรนั่นอีกเล่า?