กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเสี่ยวยวี๋ถึงกับร้องอ๋อในใจ ขั้นฝึกปราณน่ะหรือ… มีเกลื่อนกลาดราวกับหมาผอม ในเมืองชิงอวิ๋น แค่ปาหินสุ่มๆ ก้อนเดียวยังตกใส่หัวนักบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณได้ตั้งเป็นฝูง จะให้จำได้ได้อย่างไรกัน
“ข้าจำไม่ได้แล้วจริงๆ ขอคุณชายอย่าได้ถือสาเลยนะ” เจียงเสี่ยวยวี๋กล่าวอย่างเกรงใจ ตนเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ จะไปคอยจดจำพวกฝึกปราณตัวจ้อยได้เยี่ยงไร