เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 95 หนุนช่วย ศึกราตรี
ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์มองดูโวลเดอมอร์เบื้องหน้า หางตามีความโศกเศร้าปรากฏขึ้นมาสายหนึ่ง “ทอม! ข้าเชื่อมั่นมาตลอดว่าเนื้อแท้ของเจ้าเป็นคนดี! หันหลังกลับเถิด ยังไม่สายเกินไป!”
“ดัมเบิลดอร์ ถึงแม้ท่านจะเป็นผู้นำพาข้าเข้าสู่โลกพ่อมด แต่เทวโองการบอกแก่ข้าว่าความมืดจะคงอยู่ชั่วกาลในโลกแห่งนี้ และทั้งหมดนี้ล้วนถูกชี้นำโดยข้า เจ้ากลับมาขวางเส้นทางของข้าหรือ เช่นนั้นข้าก็มีแต่ต้องฆ่าเจ้าเสีย!”
โวลเดอมอร์พูดพลาง ทว่าความเร็วในการกวัดแกว่งไม้กายสิทธิ์กลับมิได้หยุดชะงัก เขาบรรลุถึงระดับร่ายคาถาแบบไร้เสียงแล้ว คาถาโจมตีทั่วไป เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยท่องคาถาก็สามารถชักนำธาตุเวทมนตร์ภายในโลกเพื่อร่ายออกมาได้แล้ว!
ทว่าในมือของโวลเดอมอร์ยังคงยั้งมืออยู่บ้าง มิได้ปลดปล่อยคำสาปต้องห้ามสามประการที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเองออกมา กระนั้นคาถาที่ทั้งสองคนปะทะกันอย่างต่อเนื่องก็ยังคงไม่มีการหยุดพักหายใจ ราวกับพลังเวทไม่มีวันเหือดแห้งก็มิปาน
เสียงอันราบเรียบของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ดังแว่วมา “ทอม! พวกเราต่างก็บรรลุถึงระดับจอมเวทขั้นสูงสุดกันหมดแล้ว! สู้กันต่อไปเช่นนี้ย่อมไม่มีผลลัพธ์อันใด เจ้าจงหยุดมือเถิด!”