เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 49 ตู๋กูเจี้ยนเซิ่งผู้น่าขัน
พิรุณแทรกตุ่มดินผุตะไคร่เขียวชอุ่ม สารทกรายสู่ไพรขวางใบไม้ผลัดเป็นสีชาด
ภายในสวนป่าเขาหลัง สีเหลืองของเบญจมาศสารทและสีแดงของใบเมเปิลต่างขับเน้นซึ่งกันและกัน ยามนั้นยังมีเสียงจักจั่นกรีดร้องดังแว่วมาเป็นระยะ แตกต่างจากเขาหลังอันเงียบสงบวิเวก เขาหน้ากลับเต็มไปด้วยเงาร่างผู้คนสับสนอลหม่าน เสียงอึกทึกจอแจสารพัด โถงใหญ่แห่งสมาคมใต้หล้าที่แต่เดิมโอ่อ่าตระการตาและเปี่ยมด้วยบารมีอันเกริกไกรจึงเลี่ยงมิได้ที่จะถูกลดทอนระดับความสูงส่งลง จนดูวุ่นวายมิต่างอันใดกับตลาดสด
วันนี้ก็คือวันที่กระบี่ศักดิ์สิทธิ์จะมาตามนัด หากว่ากันตามนิสัยรักตัวกลัวตายและชอบซุ่มหลบเพื่อสะสมพลังของเหวินเฉินแล้ว เดิมทีเขาไม่อยากจะมาแม้แต่น้อย! ร่างแยกเองก็เป็นส่วนหนึ่งของตนมิใช่หรือ!
……
สายฝนสารทอันละเอียดอ่อนโปรยปรายลงมาบนภูเขาเทียนซานอย่างเชื่องช้า ในอากาศราวกับถูกม่านหม่านผืนบางเข้าปกคลุม ผู้คนในโถงใหญ่สมาคมใต้หล้าต่างเตรียมพร้อมรบเต็มกำลัง เหวินเฉินนั่งอยู่บนที่นั่งประธานเพื่อรอคอย
ณ เบื้องล่างภูเขาเทียนซาน ชายชราผมขาวดอกเลาผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินขึ้นเขาไปอย่างเชื่องช้า ดวงตาทั้งคู่พร่ามัว ก้าวเดินแต่ละก้าวกายสั่นเทิ้ม นับแต่มหาศึกกับอู๋หมิงเป็นต้นมา ตู๋กูเจี้ยนเซิ่งก็ตกอยู่ในสภาพร่อแร่จวนเจียนสิ้นใจแล้ว! อายุขัยของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว