ตอนที่ 107 ใจคนร้ายกาจ

ตอนที่ 107 ใจคนร้ายกาจ

ฉู่จิ่งอวี๋ค้นหาทั่วทุกแห่ง แต่ก็ไม่พบเงาร่างของท่านปู่และท่านย่า ใจเขาก็กระตุกวูบ รีบเอ่ยถามว่า “อา! ไม่ทราบว่าท่านปู่กับท่านย่าอยู่ที่ใดหรือ?”

ฉู่หยุนหลงได้ยินดังนั้นก็พาฉู่จิ่งอวี๋และคณะรีบรุดไปทันที เมื่อทุกคนไปถึงก็เห็นว่าท่านผู้เฒ่าทั้งสองนอนสงบนิ่งอยู่บนดาดฟ้าเรือที่ฝนกระหน่ำชะล้าง ร่างกายเย็นชาแข็งเกร็งไปนานแล้ว

พรำฝนเย็นยะเยือกกระหน่ำโปรยปรายลงมา เปียกชุ่มแผ่นกระดานเรือที่แตกหัก และยังแช่แข็งหัวใจของทุกคนจนเย็นเฉียบ

ฉู่หยุนจงโถมเข้าไปข้างหน้าอย่างคนบ้าคลั่ง ทรุดเซจนเข่าทั้งสองกระแทกลงพื้นดังโครม ล้มตัวคุกเข่าลงกับพื้น มือทั้งสองของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงก้มลงแนบกับร่างที่เย็นชาแข็งเกร็งของท่านผู้เฒ่าทั้งสอง สัมผัสได้เพียงความหนาวเย็นเสียดกระดูก ไม่อบอุ่นคุ้นเคยเช่นแต่ก่อนอีกแล้ว มันหายไปจนสิ้น

“พ่อแม่! พ่อแม่ของข้า——!”