กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลีซู่ไม่ได้มองเขา หากแต่มองไปยังแดนไกล
“หมอเฉิง บางคำพูด ต้องคิดให้ดีเสียก่อนแล้วจึงค่อยพูด ท้ายที่สุดข้าอาจทำไม่ได้ หากเพราะเหตุนี้ทำให้ไมตรีระหว่างเจ้ากับข้าเสียหาย ก็จะเสียมากกว่าที่ได้” เสียงหลีซู่เรียบเฉย ราวกับรู้ทุกสิ่ง
ใจเฉิงเหมี่ยนเต้นวาบ
แต่ก่อน เขาเคยคิดว่าหลีซู่อ่อนแอ นั่นช่างเป็นเรื่องตลกที่สุดเสียแล้ว
“เจ้าคาดเดาอะไรไว้หรือไม่” เฉิงเหมี่ยนถาม
“เจ้าอยู่ในเมืองชายแดนแห่งนี้ไร้ญาติไร้มิตร แม้จะเข้ากับผู้คนได้ดี แต่มากมายเพียงคนรู้จักผิวเผิน ผู้ที่คบหากันถึงใจมีเพียงไม่กี่คน และคนเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเอ่ยขอร้อง ดังนั้นเมื่อเจ้าอยากเอ่ยขอร้องในยามนี้ จุดประสงค์...มีได้เพียงหรงเจิงอวี้เท่านั้น”