กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลีซู่เคยสอบถามถึงช่องทาง “หาเงิน” ของผังสยงมาแล้ว
เริ่มจากของกำนัลจากท้องที่ต่าง ๆ ต่อด้วยการลักลอบขายเสบียงและพัสดุในกองทัพ อีกทั้งภาษีศุลกากรที่รีดไถออกมาหลังการค้าขาย ตลอดจนเงินภาษีนานาชนิดที่ราษฎรเมืองชายแดนส่งส่วยขึ้นมา รวมกันแล้ว 1,000,000 ตำลึงยังนับว่าน้อย…
“ในเมื่อเขามีเงิน ก็ตากแห้งไว้หลายวันหน่อยเถิด วันละหนึ่งถ้วยข้าว ก็ตายได้ช้าลงหน่อย” หลีซู่กล่าวอย่างใจกว้างยิ่ง
“……” ผังสยงมองนางด้วยความตะลึง
“ถ้าเจ้าอยากหลุดพ้นแต่เนิ่น ๆ ก็รีบสารภาพเสียแต่โดยเร็ว” หลีซู่เอ่ยอย่างดูแคลน “เงินทองยั่วยวนใจจริง แต่ไถ่ชีวิตเล็ก ๆ ของเจ้านี้คืนไม่ได้ และข้าก็อยากรู้เหลือเกินว่า กระดูกอ่อนอย่างเจ้า จะเลือกปลดปล่อยตัวเองแต่เนิ่น ๆ หรือจะดิ้นรนเอาชีวิตรอด ฝืนทนไปเรื่อย ๆ”