กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากเฉิงเหมี่ยนเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ยอมรับคำพูดของรองแม่ทัพหยาง
“การรักษาโรคกับสั่งสอนลูกศิษย์ สำหรับข้านั้นง่ายกว่าการส่งข่าวและสืบหาข่าวสารเสียอีก” เฉิงเหมี่ยนรู้สึกซับซ้อนในใจ “เมื่อครู่ข้าได้ฟังท่านพูดมากมาย ก็รู้สึกเพียงว่าความเปลี่ยนแปลงของโลกนี้นับว่าเร็วเสียจริง หลีซู่ในยามนี้ย่อมมิใช่คนน่าสงสารที่ถูกผู้คนไล่ต้อนขึ้นเขาเมื่อปีก่อนอีกแล้ว คนเราล้วนต้องเปลี่ยนไป ข้ามองท่าทีของท่านรองแม่ทัพหยาง…กลับรู้สึกว่าเป็นข้าเองที่หยุดอยู่กับที่ ไม่รู้จักกาลเทศะเสียแล้ว”
ปฏิกิริยาของเขาไม่ค่อยไว เมื่อแรกได้ยินคำเหล่านั้นก็ทั้งตกใจ ทั้งหวาดหวั่น ถึงขั้นยากจะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับหลีซู่