กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินเฟยชิงเงียบไปบ้าง ความผิดในดวงตายิ่งไม่อาจซ่อนเร้นได้
เขารู้ว่าเฉิงเหมี่ยนมีฝีมือทางการแพทย์สูงส่ง ยาที่บ้านก็ออกฤทธิ์ได้ดีทีเดียว แต่สองมือนี้... บาดแผลทั้งสองข้างลึกจนเห็นกระดูก แผลจากดาบที่มือขวายิ่งพาดผ่านตำแหน่งปากเสือ หลังจากแผลหายดีแล้ว ก็ยากจะรับประกันว่ายังจะคล่องแคล่วเหมือนแต่ก่อนหรือไม่
“หมอเฉิง...” ในใจของเฉินเฟยชิงต่อสู้กันอย่างหนักหน่วง โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำพูดของเฉิงเหมี่ยน เขายิ่งรู้สึกว่าตนเองเลวร้ายอย่างยิ่ง สุดท้ายจึงเอ่ยด้วยความผิดเต็มอก “ข้าผิดต่อท่าน... หากมิใช่เพราะพี่น้องสองคนของเราบอกให้ท่านไปเจียงโจว ตอนนี้ท่านก็คงไม่ต้องประสบเคราะห์กรรมนี้”
“นี่เป็นการเลือกของข้าเอง ไม่เกี่ยวกับเจ้า” เฉิงเหมี่ยนส่ายศีรษะ