กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ของสิ่งนั้นดีหรือไม่นั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือยามสังหารคน ได้ผลมากน้อยเพียงใด
กัวเหยียนอู่ไม่ชอบกระบี่เล่มนี้ แต่หลีซู่กล่าวว่ามันสำคัญ จึงไม่สะดวกจะเหลือกตาใส่มันอีก ครุ่นคิดแล้วก็ยิ้มร่าตามชมไปสองสามคำ
ยามนี้ ตงฟางซุ่นถูกมัดจนเหมือนบ๊ะจ่างไปแล้ว
หลีซู่ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย
ทั้งสองพบกันเป็นครั้งแรก ในชั่วขณะที่ตงฟางซุ่นรู้ว่านางคือเทพธิดา แววตาก็มีความตกตะลึงอย่างเข้มข้นวาบผ่าน เพราะเทพธิดาในใจของเขาไม่ได้มีรูปลักษณ์เช่นนี้…
เขาไม่เคยเห็นเทพธิดามาก่อน แต่เคยเห็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แต่ไกล ทีละนางงดงามราวดอกไม้และหยก เอวอ่อนราวกิ่งหลิว ทุกนางล้วนเป็นหญิงงามระดับล้มเมือง งามจนผู้คนละสายตาไม่ออก ทว่าสตรีตรงหน้า นางยังนับว่างดงามที่สุดไม่ได้