กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลูเป่ยแสร้งทำท่าที ครั้นสายตาของรองแม่ทัพหยางทอดมาก็เพียงแสดงสีหน้าไร้เดียงสา
รองแม่ทัพหยางถอนหายใจเงียบ ๆ
เวทีละครนั้นตั้งไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วกระมัง……
หากในวันที่เข้าเมืองเขารู้ว่าคนเมืองเจียงโจวนี้เล่นละครเก่งเพียงนี้ เขาก็คงหันหลังกลับไปทันที วิ่งได้เร็วเท่าใดก็วิ่งให้เร็วเท่านั้น ทว่าบัดนี้ ละครได้เริ่มบรรเลงขึ้นแล้ว กัวเหยียนอู่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมลงมือ สองตาเป็นประกายเอาแต่รอให้เขาแสดงฝีมือเต็มที่ บรรดาแม่ทัพนายกองของเจียงโจวทั้งเมืองก็ล้วนเต็มไปด้วยความคาดหวัง ทีละคน ๆ ชูเขาไว้บนที่สูงสุด……
หากบัดนี้เขากลับคำเสีย ปล่อยให้กับคนพวกนี้ต่างคนต่างอยู่ น้ำบ่อไม่ล้ำน้ำแม่น้ำ……
ก็ทำไม่ได้เช่นกัน!