กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลีซู่เริ่มผ่อนคลายอารมณ์ลง
“ตอนนั้นข้าไม่มีกำลังจะต่อต้าน เพราะถูกจับจุดอ่อนไว้ เบื้องบนลงพระราชวินิจฉัยหมึกแดงตัดสินความผิด จะให้ข้าถือดาบบุกเข้าโถงใหญ่ไปข่มขู่หรืออย่างไร?!” ท่านแม่ทัพกัวพลันโกรธขึ้นมา
หลีซู่เบิกตาโตมองเขา แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “หากท่านทำเช่นนั้น ก็คงได้จารึกไว้ในบันทึกประวัติศาสตร์สักบรรทัดหนึ่ง นับเป็นความกล้าหาญอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ?”
“……” ท่านแม่ทัพกัวอ้าปากแล้วหุบ ใบหน้าขึ้นสีแดงด้วยความคับแค้นใจ
“เจ้าก็ถูกบีบให้จำใจ เช่นเดียวกับข้า! ผังสยงเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ข้าเป็นเพียงผู้ตรวจการทัพคนหนึ่ง การขัดกับเขาแตกต่างอะไรจากการขัดพระราชประสงค์? หากข้าไม่หนี จะรอให้เขาจับข้าเชือดเฉือนจนตายหรือ? หากเป็นเช่นนั้น จะมีข้าในวันนี้ได้อย่างไร?”