กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตลอดมา หลีซู่เพียงนั่งมองอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้ออกหน้า
ใต้เท้าเซิ่งมีสีหน้าลังเลอยู่บ้าง แต่ต่อจิ้งตันที่เข้ามายั่วยวนเอง เห็นได้ชัดว่าเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกดีนัก ร่างกายถูกดึงรั้งจนโซซัดโซเซไปหลายครั้ง ก็ยังไม่ยอมผ่อนปรน
จิ้งตันเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจตน ใจก็ค่อย ๆ จมลง
นางร้อนใจ จึงรีบกล่าวว่า “ข้า... ข้า... ข้าน้อยรู้ผิดแล้ว ยอมทำความดีชดเชยความผิด! ข้ากับสหายอาหลีถนัดมายากล ขอยอมแสดงฝีมือชดเชยความผิด ขอใต้เท้าอนุญาตเจ้าค่ะ!”
นางเอาหัวโขกพื้น ความจริงใจเต็มเปี่ยม
เดิมทีนางอยากให้อวี๋จวินช่วยนาง พูดดีให้นางบ้าง แต่เมื่อครู่ตนเองเป็นคนผลักอีกฝ่ายออกไป อวี๋จวินต้องเกลียดนางแน่ ดังนั้น...
จึงได้แต่ฝากความหวังเดียวไว้ที่หลีซู่