กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลีซู่เอ่ยปดไปตามเรื่อง ตั้งใจขู่ให้อีกฝ่ายกลัว
ต่อให้อวี๋จวินไม่เอ่ยความทุกข์ที่ยากจะพูดออกมา หลีซู่ก็ไม่ถึงกับจะต้องเอาคนออกมาเปิดเผย
เพียงแต่เมื่อครู่ อีกฝ่ายกล้ามาก ถึงขั้นคิดหาทางปิดปากฆ่าให้เงียบ จะปล่อยไปง่าย ๆ ย่อมไม่ได้
อวี๋จวินงดงามยิ่งนัก ยามนี้ดวงตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจและหวาดกลัว ดูน่าสงสารยิ่ง แต่เสียงร้องไห้ที่กดกลั้นไว้นั้นฟังดูราวกับผีสาวสะอื้นไห้ กลางดึกดึกเช่นนี้ ชวนขนหัวลุก
“เจ้าควรจดจำ...จดจำคำสาบานของเจ้าไว้ให้ดี!” อวี๋จวินเอ่ยอย่างแค้นเคือง กดเสียงลงกล่าวอีกครั้ง “ข้า...ข้าเป็นแม่นางจากสายรองของตระกูลหัง! ชื่อเดิมหังอวี้จวิน!”
หลีซู่ปล่อยนางไป
อวี๋จวินรีบสะบัดแขนของตน สายตาที่มองหลีซู่เต็มไปด้วยความระวังและความแคลงใจ